مىباشند . موقعى كه آن را قطع كنند مايع سفيدى نظير شير از آن خارج مىشود . اين گياه داراى بوئى است بسيار خوب و قوى . قسمت طبى آن : ريشه‌هايش استعمال طبى دارند . مواد فعال آن : موادى است كه : فرار . عرق‌آور ، ادرارآور ، هضم‌كننده مسكن و نشاطآور . استعمال طبى آن : 1 - از خارج : التهابات اوعيهء لمفاويه يعنى مجارى خون را « 1 » بدين‌طريق معالجهء مىكند : كوبيدهء ريشه و برگهاى اين گياه را با روغن زيتون ممزوج و مواضع زخم و جراحات را بوسيلهء آن گرم مىكنند ، و نيز موضعى را كه سگ گزيده باشد با آن گرم مىنمايند و در همان حال معالجات داخلى را هم مىتوان انجام داد . ب - از داخل : شيرهء ريشهء اين گياه و گرد آن براى معالجهء : آسم و نفس تنگى ، شكم روشهاى مزمن ، روماتيسم ، نقرس ، تسكين اضطرابهاى اعصاب اشخاص دائم الخمر ، فلج شدن بعد از باز شدن مغز ، پاك شدن جسم از مسموميت غذائى ، مخصوصا سرطان معده و رحم جدا مفيد است . شيرهء اين گياه را بدين‌طريق مىگيرند كه : يك قاشق كوچك غذاخورى از ريشهء آن را تكه‌تكه مىكنند و در يك فنجان آبجوش مىريزند و در هرروزى يك فنجان از آن مىآشامند . مقدار يك گرم از گرد ريشهء اين گياه را با عسل ممزوج مىكنند و در يك روز سه مرتبه از آن مىخورند . اخيرا ريشهء تازه يا خشك اين گياه را مىجوند تا بوهاى بد دهان را بر طرف نمايد .

--> ( 1 ) اوعيهء لمفاويه خطوط برجسته و قرمزى هستند كه از روى بعضى از زخم و جراحتهاى كثيف به طرف قلب امتداد پيدا مىكنند و به زبان عموم از آن به مسموميت خون تعبير مىنمايند - مترجم